با موكب نسيم
همواره عشق ؛ بي خبر از راه ميرسد
چونان مسافري كه به ناگاه مي رسد

وا مي نهم به اشك و به مژگان تداركش
چون وقت اب و جاروي اين راه مي رسد

اينت زهي شكوه كه نزدت كلام من
با موكب نسيم سحرگاه مي رسد

با ديگران نمي نهدت دل ؛ به دامنت
چندان كه دست خواهش ؛ كوتاه مي رسد

ميلي كمين گرفته پلنگانه در دلم
تا اهوي تو ؛ كي به كمينگاه مي رسد

هنگام وصل ماست ؛ به باغ بزرگ شب
وقتي كه سيب نقره اي ماه مي رسد